राष्ट्रपति भण्डारीलाई फेसबुकमा अश्लील र अमर्यादित स्टाटस लेख्ने पक्राउ

काठमाडौं । राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीलाई फेसबुकमा अश्लील र अमर्यादित स्टाटस लेख्ने एक जनालाई आज प्रहरीले

ताजा समाचार
  • कतै किशाेरीमाथि बिद्यालयमा दुर्व्यवहार भइरहेकाे त छैन ? तलकाे लिंकमा गएर तपाइकाे विचार राख्नुहाेस ।https://www.surveymonkey.com/r/PFGBZT3
  • राष्ट्रपति भण्डारीलाई फेसबुकमा अश्लील र अमर्यादित स्टाटस लेख्ने पक्राउ
  • प्रतिनिधिसभा सदस्यमा तीन प्रतिशत मात्रै महिला विजयी
  • मतगणना स्थलमा पाँच लाखको व्यापार
  • बलात्कार गरेर फरार संजय ११ वर्षपछि पक्राउ
  • प्रतिनिधि र प्रदेशसभामा २३ महिला निर्वाचित
  • सुत्केरी मृत्युको बिषयमा छानविन गर्न मन्त्रालयले समिति बनायो
  • उच्च जोखिममा परेका २१ बालबालिकालाई सहयोग
  • सामाजिक सञ्जालबाट ठगी गर्ने पक्राउ
  • कर्मचारी नहुँदा ‘एकद्वार संकट व्यवस्थापन केन्द्र’ बन्द
  • एक तिहाइ महिला पुर्र्याउन मुस्किल
  • डाक्टरको लापरवाहीले सुत्केरीको मृत्यु भएको भन्दै यसरी उर्लिए जनता
  • गच्छेदारले मतगणनामा धाँधली गरेको भन्दै भगवतीले भनिन्, ‘कानुनी न्याय खोज्छु’
  • नुवाकोटबाट प्रदेशसभामा राधिका तामाङ विजयी

    ‘पिआइसियु बेड नं ३९२’

    प्रकाशित मिति :2017-09-01 17:14:36

    –सन्दिप वि क –

    ‘पिआइसियु बेड नं ३९२’ डाक्टरको आवाज सुन्ने वित्तिकै एक पुरुष हतारिँदै गेटतिर कुँदे । म झसंग भए, कतै बेड नं ३९२ का नुवाकोटकी सुनिता तामाङको आफन्तलाई त डाक्टरले डाकेनन् ?

    यो भन्दा पहिले यो बेड नम्बर लिने बित्तिकै नाकमा बुलाकी, गुन्यू चोली लगाएकी अधवैंशे महिला टुप्लुक्क गेटमा पुग्थिन् । तर यसपटक भने एक पुरुष उभिदै थिए ।  काठमाडौं महाराजगञ्जको कान्ति बाल अस्पताल । अस्पतालको तेस्रो विल्डिङको तेस्रो तल्लामा चारवटा ढोका पार गरेपछि अन्तिम ढोकामा लेखिएको छ, पिआइसियु कक्ष ३९२ देखि ४०६ ।
    हो त्यहि कक्षको वेड नं. ३९२, जुन वेडमा भर्ना भएकी थिइन् – एक बालिका । बुझ्दा थाहा भयो – उनको नाम सुनिता तामाङ रहेछ । घर नुवाकोट गाउँपालिका १ उर्लेनी । उमेर १४ वर्ष ।

    बाबु दिपक तामाङ र आमा मल्सानी तामाङकी तीन वटा सन्तान मध्येकी जेठी छोरी रहिछन् । गाउँकै स्कूलमा कक्षा ४ मा पढ्दै गरेकी सुनितालाई ज्वरो आउने, पेट दुख्ने समस्या देखिएपछि गाउँको धामी झँक्रीकहाँ लगिएछ ।
    झारफूक, गाउँले जडिबुटीले सुनिताको रोग बीसको उन्निस भएन । रोगले च्याप्दै लग्यो । सुनिताको रोगबारे बुझ्दा बाबु दिपक तामाङले भने – ‘मैले त अस्पताल नल्याउँ भनेको थिएँ । बुढीले कर गरी । ’

    अस्पताल ल्याएपछि डाक्टरले सुनितालाई जण्डिस भएको बताएको थियो । म भाइलाई लिएर ३९५ वेडमा थिएँ । म कुरुवा भएभन्दा २ वटा वेड अगाडि रहेको सुनितालाई रगत चढाएर राखिएको थियो । कहिले रातो रगत त, कहिले सेतो रगत उनको शरीरमा गइरहेको देखिन्थ्यो ।

    श्रीमानको इन्कारीका  बावजुत छोरीको मायाले अस्पताल ल्याउन जिद्धी गरेकोले होला । औषधी किन्न डाक्टरले अह्राएपछि मल्सानीको अनुहार अँध्यारिन्थ्यो । मानौं उनभित्र मेघ वर्षिन ठिक्क आकाशमा झैं कालो बादल मडारिएको छ ।
    प्रत्येक दिन औँषधि किन्नुपर्ने । कति दिन त औँषधि किन्ने पैसा उनी भौतारिएको समेत देखियो ।  मल्सानीका जेठाजुका छोरा । त्यस्तै २२ वर्षका जस्तो देखिने युवा । प्रत्येक दिन रगत राख्ने बल्ड बक्स बोकेर रगत खोज्ने भौतारि रहन्थे । कहिले टिचिङ त कहिले अन्य अस्पतालहरु । सुनिताले स्लाइनबाट शरीरमा रगत दिसासगैँ बगेर जान्थ्यो । एकदम कालो अंगार जस्तो ।

    भदौ ८ गते । तीजको दिनसम्म सुनितालाई पिआइसियु कक्षमा राखेको पनि १० दिन भईसकेको थियो । यसभन्दा पहिले सुनितालाई कान्तिकै जनरल वार्डमा एक हप्ता राखिएको थियो ।

    जनरल वार्डमै राखेको एक हप्ता भइसक्दा पनि रोग बल्झिएपछि पिआइसियु कक्षमा सारिएको थियो ।  सुनिताकी आमा मल्सानी अन्य कुरुवा महिला भन्दा भिन्दै देखिन्थिन् । नेपाली भाषा बुझ्न साह्रै गाह्रो थियो उनलाई । त्यसैले पनि होला, उनी कसैसँग पनि नबोली टोलाएर बसिरहन्थिन् ।

    तीजको दिन । जताजतै तीजको माहोल तातिरहेको थियो । कान्तिको पिआइसियु कक्ष पनि तीजले छोडेको थिएन ।
    वेड नं ३९२, दाँया तिरको सुरुको वेड । आडैमा अस्पतालका कर्मचारीहरुले घन्काइरहेका थिए ‘तीजको लहर आयो बरिलै…………….’

    त्यही समय मल्सानीको आँखाबाट भने आँशुको धारा झरिरहेका थिए । पिआइसियुमा छोरी भेटर बाहिर निस्कँदा आँसु झार्दै बाहिर निस्किन्थिन् ।

    उनलाई हेर्दै म सोच्दै थिएँ, पिआइसियु कक्षमा पुगेपछि आँखाबाट आँसु झार्दै बाहिर ननिस्कनी आमाहरु कमै हुन्छन् । अझ बिरामी भेट्न जाने समय नर्सहरुले ढोका खोलेनन् भने खुब आत्तिन्छन्, विरामीका आफन्त । कतै मेरो विरामीलाई केही त भएन भनेर ? सायद मल्सानीको पनि हालत त्यही हो ।

    पछि थाहा पाएँ, सुनिताले खुब खाना खाने मन गरेकी रहिछन् । उनले खाना नखाएको एक महिना भइसकेको रहेछ ।
    आमाको मन त हो थामिएन । डाक्टरले खाना खान नदिनु भन्दाभन्दै मल्सानीले छोरीलाई खाना खुवाइन् । छोरीले खाएको देखेर उनको आशा पलाएको होला । टुलुटुलु छोरीको अनुहार हेरिरहेकी थिईन् ।

    त्यो साँझ सुनिताका बाबु आमा पनि पिआइसियु जाने गेट नजिकै लहरै सुतेका थिए । सुतेका के भनौं । मनभरी छोरीको चिन्ताले तड्पिदै पल्टिएका थिए । सुनिताको बाबु आमाको आडैमा म पनि पल्टिएको थिएँ ।

    हो त्यही दिन । तीजको लहरले महिला दिदीबहिनी रंगिएको दिन । रातको करिब १२ बजे । मल्सानीको मोबाइलको घन्टी बज्यो । मल्साली बोलिन् – ‘भित्र आउँदिन । अनि फोन काटिन् । सायद मल्सानीले लख काटिसकेकी थिइन्, छोरीको आमा भन्ने आवाज अब सकियो ।

    अस्पताल बसाइमा के दिन के रात ! तैपनि उज्यालो भयो । म पनि ब्यूझिएँ । मल्सानी रुँदै थिइन् । चर्किएर डाँको छोड्न सकिरहेकी थिईन् । आडैमा रहेका श्रीमान ढाडस होइन गाली गर्दै थिए ।
    ‘मैले त नल्याउने भनेकै थिए नि ! तैले गर्दा यत्रो ऋण लाग्यो ।’ अबचाँही मल्सानीको रुवाइ चर्को भयो । श्रीमान्लाई छोरीको मृत्यु बेदना भन्दा ऋण तिर्ने चिन्ता चर्को भएकोमा चर्किएको रुवाई थियो सायद त्यो ।

    सुनिताको बुबा भौंतारी रहेका थिए । मल्सानीको रुवाइ थामिएन । सायद, छोरीको दीर्घजीवनको कामना गर्दै अस्पताल ल्याएकोमा आफैलाई धिक्कार गर्दै पो थिईन् की ! तामाङ भाषामै पोखिएको उनको बेदना मैले बुझ्न सकिन ।

    उनका श्रीमान् दिपकले भने पटक पटक मल्सानीलाई गाली गर्न छाडेनन् । रुवाई त उनको जारी नै थियो । सम्हालिएकी थिइनन् । त्यस्तो अवस्थामा मल्सानीले भरोसा दिने श्रीमान्को आड पाइनन् । बरु एक थप्पड हाने ।

    एक शब्द आश्वासनले पनि उनले कति राहत महसुस गर्दिहुन् । हामी पुरुषले नारी बेदना साँच्चिकै बुझ्न पो सक्दैनौं की ? एकमन त आफै पुरुष हुनुको पनि पीडाबोध भयो मलाई ।
    केही छिनमा श्रीमानले मल्सानीलाई हातमा समाउँदै पिआईसियु कक्ष भित्र लगे । म पनि आफ्नो भाइ भेट्न भित्र छिरें ।
    सुनिताकोे शवलाई कपडाले ढाकिएको थियो । त्यहाँ वरिपरि निलो पर्दाले छेकिएको थियो । शव नजिकै भुँइमा मल्सानी भुँइमा मुन्टो लगाएर रुदैँ थिइन् ।

    छोरी बचाउने ठूलो धोको थियो मल्सानीलाई । एउटी आमाले जीवित छँदै कोख रित्तो भएको कसरी सहन सक्छिन् र ?
    उनकै जिद्धीले छोरीलाई उपचारका लागि नै मल्सानीका श्रीमान दिपकले डेढ लाख भन्दा बढि खर्च गरिसकेका रहेछन् ।
    सामान्य मजदुरी गर्ने दीपकले छोरीलाई उपचार गर्न खोजेको ऋण पनि सकिएछ । डिस्चार्ज गर्ने पैसा समेत नहुँदा मृत घोषित हुँदासम्म सुनिताको शव निकाल्न सकेका थिइनन् ।

    मल्सानीका जेठाजुका छोरा सुनिताको फाइल बोकेर कहिले माथिल्लो तल्ला त, कहिले तल्लो तल्लामा भौतारी रहेका थिए । उनीहरु बिपन्न भएकोले डिस्चार्ज हुनेबेला तिर्नबाँकी साढे ९ हजार छुट मागिरहेका थिए । तर अस्पतालले छुट दिन अन्कनायो ।

    त्यहाँ आएका आफन्त र छिमेकीले ५-५ सयका दरले पैसा उठाए । अस्पतालको पैसा तिरे र शव बाहिर निकाले । शव बाहिरनिकाल्दासम्म मन्सानीलाई आफन्तले लगिसकेका थिए । बाबु दिपक छोरीको शव सँगै आँसु झार्दै पछिपछि लागे ।
    मलाई भने मल्सानीको अनुहार सम्झँदै गरिबीको नियतीले कोख रित्याउन बाध्य एउटी आमाको विवशताले बिरत्तिएँ ।

      Comment Here!

    Related NEWS
    मुख्य खबर

    राष्ट्रपति भण्डारीलाई फेसबुकमा अश्लील र अमर्यादित स्टाटस लेख्ने पक्राउ

    काठमाडौं । राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीलाई फेसबुकमा अश्लील र अमर्यादित स्टाटस लेख्ने एक जनालाई आज प्रहरीले

    प्रतिनिधिसभा सदस्यमा तीन प्रतिशत मात्रै महिला विजयी

    –महिला खबर– प्रतिनिधिसभा सदस्यमा १ सय ६५ सिटका लागि दुई चरणमा सम्पन्न प्रत्यक्ष तर्फको निर्वाचनमा तीन

    मतगणना स्थलमा पाँच लाखको व्यापार

    -महिला खबर- सिन्धुपाल्चोक । सदरमुकाम चौताराको टुँडिखेलमा जम्मा भएका हजारौ मानिसहरुको एउटै उद्देश्य थियो, प्रतिनिधी

    बलात्कार गरेर फरार संजय ११ वर्षपछि पक्राउ

    –इन्दिरा भट्टराई– उनको विवाह हुने भनेपछि गाउँ फर्के संजय । घर छोडेको एघार वर्षपछि उनी गाउँ

    प्रतिनिधि र प्रदेशसभामा २३ महिला निर्वाचित

    -महिला खबर - काठमाडौं । प्रदेशसभा र प्रतिनिधिसभाको पहिलो र दोस्रो चरणको निर्वाचनमा २३ महिला

    Read more
    ताजा अपडेट
    %d bloggers like this: