‘पिआइसियु बेड नं ३९२’

प्रकाशित मिति :2017-09-01 17:14:36

–सन्दिप वि क –

‘पिआइसियु बेड नं ३९२’ डाक्टरको आवाज सुन्ने वित्तिकै एक पुरुष हतारिँदै गेटतिर कुँदे । म झसंग भए, कतै बेड नं ३९२ का नुवाकोटकी सुनिता तामाङको आफन्तलाई त डाक्टरले डाकेनन् ?

यो भन्दा पहिले यो बेड नम्बर लिने बित्तिकै नाकमा बुलाकी, गुन्यू चोली लगाएकी अधवैंशे महिला टुप्लुक्क गेटमा पुग्थिन् । तर यसपटक भने एक पुरुष उभिदै थिए ।  काठमाडौं महाराजगञ्जको कान्ति बाल अस्पताल । अस्पतालको तेस्रो विल्डिङको तेस्रो तल्लामा चारवटा ढोका पार गरेपछि अन्तिम ढोकामा लेखिएको छ, पिआइसियु कक्ष ३९२ देखि ४०६ ।
हो त्यहि कक्षको वेड नं. ३९२, जुन वेडमा भर्ना भएकी थिइन् – एक बालिका । बुझ्दा थाहा भयो – उनको नाम सुनिता तामाङ रहेछ । घर नुवाकोट गाउँपालिका १ उर्लेनी । उमेर १४ वर्ष ।

बाबु दिपक तामाङ र आमा मल्सानी तामाङकी तीन वटा सन्तान मध्येकी जेठी छोरी रहिछन् । गाउँकै स्कूलमा कक्षा ४ मा पढ्दै गरेकी सुनितालाई ज्वरो आउने, पेट दुख्ने समस्या देखिएपछि गाउँको धामी झँक्रीकहाँ लगिएछ ।
झारफूक, गाउँले जडिबुटीले सुनिताको रोग बीसको उन्निस भएन । रोगले च्याप्दै लग्यो । सुनिताको रोगबारे बुझ्दा बाबु दिपक तामाङले भने – ‘मैले त अस्पताल नल्याउँ भनेको थिएँ । बुढीले कर गरी । ’

अस्पताल ल्याएपछि डाक्टरले सुनितालाई जण्डिस भएको बताएको थियो । म भाइलाई लिएर ३९५ वेडमा थिएँ । म कुरुवा भएभन्दा २ वटा वेड अगाडि रहेको सुनितालाई रगत चढाएर राखिएको थियो । कहिले रातो रगत त, कहिले सेतो रगत उनको शरीरमा गइरहेको देखिन्थ्यो ।

श्रीमानको इन्कारीका  बावजुत छोरीको मायाले अस्पताल ल्याउन जिद्धी गरेकोले होला । औषधी किन्न डाक्टरले अह्राएपछि मल्सानीको अनुहार अँध्यारिन्थ्यो । मानौं उनभित्र मेघ वर्षिन ठिक्क आकाशमा झैं कालो बादल मडारिएको छ ।
प्रत्येक दिन औँषधि किन्नुपर्ने । कति दिन त औँषधि किन्ने पैसा उनी भौतारिएको समेत देखियो ।  मल्सानीका जेठाजुका छोरा । त्यस्तै २२ वर्षका जस्तो देखिने युवा । प्रत्येक दिन रगत राख्ने बल्ड बक्स बोकेर रगत खोज्ने भौतारि रहन्थे । कहिले टिचिङ त कहिले अन्य अस्पतालहरु । सुनिताले स्लाइनबाट शरीरमा रगत दिसासगैँ बगेर जान्थ्यो । एकदम कालो अंगार जस्तो ।

भदौ ८ गते । तीजको दिनसम्म सुनितालाई पिआइसियु कक्षमा राखेको पनि १० दिन भईसकेको थियो । यसभन्दा पहिले सुनितालाई कान्तिकै जनरल वार्डमा एक हप्ता राखिएको थियो ।

जनरल वार्डमै राखेको एक हप्ता भइसक्दा पनि रोग बल्झिएपछि पिआइसियु कक्षमा सारिएको थियो ।  सुनिताकी आमा मल्सानी अन्य कुरुवा महिला भन्दा भिन्दै देखिन्थिन् । नेपाली भाषा बुझ्न साह्रै गाह्रो थियो उनलाई । त्यसैले पनि होला, उनी कसैसँग पनि नबोली टोलाएर बसिरहन्थिन् ।

तीजको दिन । जताजतै तीजको माहोल तातिरहेको थियो । कान्तिको पिआइसियु कक्ष पनि तीजले छोडेको थिएन ।
वेड नं ३९२, दाँया तिरको सुरुको वेड । आडैमा अस्पतालका कर्मचारीहरुले घन्काइरहेका थिए ‘तीजको लहर आयो बरिलै…………….’

त्यही समय मल्सानीको आँखाबाट भने आँशुको धारा झरिरहेका थिए । पिआइसियुमा छोरी भेटर बाहिर निस्कँदा आँसु झार्दै बाहिर निस्किन्थिन् ।

उनलाई हेर्दै म सोच्दै थिएँ, पिआइसियु कक्षमा पुगेपछि आँखाबाट आँसु झार्दै बाहिर ननिस्कनी आमाहरु कमै हुन्छन् । अझ बिरामी भेट्न जाने समय नर्सहरुले ढोका खोलेनन् भने खुब आत्तिन्छन्, विरामीका आफन्त । कतै मेरो विरामीलाई केही त भएन भनेर ? सायद मल्सानीको पनि हालत त्यही हो ।

पछि थाहा पाएँ, सुनिताले खुब खाना खाने मन गरेकी रहिछन् । उनले खाना नखाएको एक महिना भइसकेको रहेछ ।
आमाको मन त हो थामिएन । डाक्टरले खाना खान नदिनु भन्दाभन्दै मल्सानीले छोरीलाई खाना खुवाइन् । छोरीले खाएको देखेर उनको आशा पलाएको होला । टुलुटुलु छोरीको अनुहार हेरिरहेकी थिईन् ।

त्यो साँझ सुनिताका बाबु आमा पनि पिआइसियु जाने गेट नजिकै लहरै सुतेका थिए । सुतेका के भनौं । मनभरी छोरीको चिन्ताले तड्पिदै पल्टिएका थिए । सुनिताको बाबु आमाको आडैमा म पनि पल्टिएको थिएँ ।

हो त्यही दिन । तीजको लहरले महिला दिदीबहिनी रंगिएको दिन । रातको करिब १२ बजे । मल्सानीको मोबाइलको घन्टी बज्यो । मल्साली बोलिन् – ‘भित्र आउँदिन । अनि फोन काटिन् । सायद मल्सानीले लख काटिसकेकी थिइन्, छोरीको आमा भन्ने आवाज अब सकियो ।

अस्पताल बसाइमा के दिन के रात ! तैपनि उज्यालो भयो । म पनि ब्यूझिएँ । मल्सानी रुँदै थिइन् । चर्किएर डाँको छोड्न सकिरहेकी थिईन् । आडैमा रहेका श्रीमान ढाडस होइन गाली गर्दै थिए ।
‘मैले त नल्याउने भनेकै थिए नि ! तैले गर्दा यत्रो ऋण लाग्यो ।’ अबचाँही मल्सानीको रुवाइ चर्को भयो । श्रीमान्लाई छोरीको मृत्यु बेदना भन्दा ऋण तिर्ने चिन्ता चर्को भएकोमा चर्किएको रुवाई थियो सायद त्यो ।

सुनिताको बुबा भौंतारी रहेका थिए । मल्सानीको रुवाइ थामिएन । सायद, छोरीको दीर्घजीवनको कामना गर्दै अस्पताल ल्याएकोमा आफैलाई धिक्कार गर्दै पो थिईन् की ! तामाङ भाषामै पोखिएको उनको बेदना मैले बुझ्न सकिन ।

उनका श्रीमान् दिपकले भने पटक पटक मल्सानीलाई गाली गर्न छाडेनन् । रुवाई त उनको जारी नै थियो । सम्हालिएकी थिइनन् । त्यस्तो अवस्थामा मल्सानीले भरोसा दिने श्रीमान्को आड पाइनन् । बरु एक थप्पड हाने ।

एक शब्द आश्वासनले पनि उनले कति राहत महसुस गर्दिहुन् । हामी पुरुषले नारी बेदना साँच्चिकै बुझ्न पो सक्दैनौं की ? एकमन त आफै पुरुष हुनुको पनि पीडाबोध भयो मलाई ।
केही छिनमा श्रीमानले मल्सानीलाई हातमा समाउँदै पिआईसियु कक्ष भित्र लगे । म पनि आफ्नो भाइ भेट्न भित्र छिरें ।
सुनिताकोे शवलाई कपडाले ढाकिएको थियो । त्यहाँ वरिपरि निलो पर्दाले छेकिएको थियो । शव नजिकै भुँइमा मल्सानी भुँइमा मुन्टो लगाएर रुदैँ थिइन् ।

छोरी बचाउने ठूलो धोको थियो मल्सानीलाई । एउटी आमाले जीवित छँदै कोख रित्तो भएको कसरी सहन सक्छिन् र ?
उनकै जिद्धीले छोरीलाई उपचारका लागि नै मल्सानीका श्रीमान दिपकले डेढ लाख भन्दा बढि खर्च गरिसकेका रहेछन् ।
सामान्य मजदुरी गर्ने दीपकले छोरीलाई उपचार गर्न खोजेको ऋण पनि सकिएछ । डिस्चार्ज गर्ने पैसा समेत नहुँदा मृत घोषित हुँदासम्म सुनिताको शव निकाल्न सकेका थिइनन् ।

मल्सानीका जेठाजुका छोरा सुनिताको फाइल बोकेर कहिले माथिल्लो तल्ला त, कहिले तल्लो तल्लामा भौतारी रहेका थिए । उनीहरु बिपन्न भएकोले डिस्चार्ज हुनेबेला तिर्नबाँकी साढे ९ हजार छुट मागिरहेका थिए । तर अस्पतालले छुट दिन अन्कनायो ।

त्यहाँ आएका आफन्त र छिमेकीले ५-५ सयका दरले पैसा उठाए । अस्पतालको पैसा तिरे र शव बाहिर निकाले । शव बाहिरनिकाल्दासम्म मन्सानीलाई आफन्तले लगिसकेका थिए । बाबु दिपक छोरीको शव सँगै आँसु झार्दै पछिपछि लागे ।
मलाई भने मल्सानीको अनुहार सम्झँदै गरिबीको नियतीले कोख रित्याउन बाध्य एउटी आमाको विवशताले बिरत्तिएँ ।

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

विद्यालयमा छात्रामाथि कस्तो दुव्र्यवहार हुन्छ ?

–महिला खबर– शिक्षा विभागले बनाएको कार्यविधि अनुसार प्रत्येक विद्यालयले गुनासो सुन्ने अधिकारी तोक्नुपर्ने, उजुरी पेटिका राख्नुपर्ने

नवलपरासीका छोरीहरुलाई यसरी ढाडस दिइन्, रेखा थापाले (भिडियोसहित)

–सीता शर्मा– ‘तपाइहरु आफ्नो नामबाट बाच्नुस् । आफ्नो पहिचानका साथ बाच्नुस्’ कार्यक्रममा सहभागी किशोरीहरुलाई ढाडस दिदै

बालिका बलात्कार गरि हत्या गर्नेलाई जन्म कैद

–महिला खबर– ललितपुर । बालिकालाई बलात्कार गरि हत्या गर्ने दुई जनालाई जिल्ला अदालत बैतडीले जन्मकैदको

जवरजस्ती विवाह गर्न खोज्ने युवा तीन वर्ष पछि पक्राउ

–महिला खबर– अपहरण तथा शरीर बन्धक घटनामा संलग्न खत्री निर्दोष रहेको र मुद्दा दर्ता गराउन नहुने

श्रीमानबाट बलात्कार प्रयास, श्रीमतीबाट कुटपिट

–इन्दिरा भट्टराई– उजुरी पछि डेरा गएर बसेका पीडित, उनका श्रीमान र छोरालाई समेत पीडककी श्रीमती र

Read more
ताजा अपडेट
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: