भिमान खोलाको शिरबाट


प्रकाशित मिति :2016-02-06 00:20:12

खरानीको धुलो हातमा उठाएर एउटा कपडामा पोको पारेँ। अन्तिम बिदाइका लागि दाहिने हात उठाएर लालसलाम गरेँ त्यहाँ भएका सबैले त्यसै गरे । अनि हत्याको बदला लिने सङ्कल्प गर्दै हामी भिमान खोलाको शिरबाट  हिड्यौँ।

गोमा देवकोटा

12246783_1034678683239853_5571379625542895131_nमेरो जन्म ००८ सालमा भएको हो । बुबा जयबहादुर कार्की र आमा भक्तकुमारीकी जेठी सन्तान हुँ म । सिन्धुलीको बितिजोर हर्कपुरमा मेरो जन्म भएको हो । चार दाजुभाइ र तीन दिदीबहिनी छन् । घरबाट बाख्रा चराउन गएको बेला केटाहरू स्कुल गएको देखेर कान्छी फुपू तारादेवीसँग पढ्ने रहर पोखेपछि फुपूले नै गाउँको बेसी तिनमाने प्राविमा पढ्न पठाउनुभयो । त्यतिबेला म नौ वर्षकी थिएँ । स्कुलमा दुई सय विद्यार्थीमा हामी तीनजना मात्र केटी थियौँ ।

जेठी छोरीको घरायसी दायित्व पनि बढी हुने भएकाले गाईवस्तुलाई घाँस काटेर मात्र म स्कुल जान पाउँथेँ । स्कुलबाट फर्केपछि पनि आधा घन्टापरको कुवामा पानी लिन जानुपथ्र्यो । घरायसी काम गर्दै र पढ्दै म सात कक्षामा पुगेँ । त्यो ०२४ सालको कुरा थियो । एक दिन म घरमै भएको बेला एकजना युवक आउनुभयो । पछि थाहा भयो, उहाँ खुर्काेटका ऋषिराज देवकोटा हुनुहुँदोरहेछ । कान्छी फुपूले मसँग विवाह गर्न कुरा चलाएकाले उहाँ मलाई हेर्न आउनुभएको रहेछ । उहाँ जैशी बाहुन र म क्षेत्रीकी छोरी भए पनि पञ्चायती राजनीति गर्ने कान्छी फुपूले पढेलेखेको केटासँग विवाह गर्दा भदैनी सुखी होली भनेर विवाहको कुरा चलाउनुभएको रहेछ । मेरो उहाँसँग सामान्य हिसाबले विवाह भयो ।

खुर्काेटमा पहिलेदेखि नै कम्युनिस्ट राजनीतिको प्रभाव भएकाले हाम्रो अन्तरजातीय विवाहलाई कसैले नराम्रो मानेनन् । घरमा सासू, ससुरा हुनुहुन्थेन, बूढीसासू मात्र हुनुहुन्थ्यो । तर, दुःख गरेर भए पनि दुई छाक खान पुग्ने माइतीको तुलनामा घरको आर्थिक अवस्था निकै दयनीय थियो । गाउँको सबैभन्दा ठूलो घर भए पनि खेत थिएन, बारी मात्रै थियो । स्कुल पढाउने भए पनि आफ्नै पहलमा स्तरवृद्धि गरेर निम्नमाध्यमिक बनाएको विद्यालयबाट आजादले एक वर्ष तलब नै नलिएको र पछि पनि आधा मात्र तलब लिएकाले घरखर्च पु¥याउन धौधौ पथ्र्यो । आर्थिक समस्या केही समाधान होला भनेर मैले सानो किराना पसल राखेकी थिएँ । पर्याप्त र नियमित रूपमा सामान राख्न नसकेकाले त्यो चलेन ।

आजाद त्यसबेला स्कुल पढाउँदै राजनीतिक काम गर्नुहुन्थ्यो । मसँग विवाह भएको दुई महिनापछि उहाँलाई प्रहरीले पक्राउ गरी रामेछाप लगेको थियो । त्यसपछि पनि उहाँलाई कहिले रामेछाप त कहिले सिन्धुलीका प्रहरीले अनेक बहानामा पक्राउ गरिरहन्थे । उहाँले त्यहीबेलादेखि माक्र्स, लेनिन र चिनियाँ क्रान्तिकारी कथाका पुस्तकहरू पढ्न दिएर मलाई पनि राजनीतिप्रति जागरुक बनाउनुभएको थियो । हुन त माइतीमा ट्युसन पढाउन केही समय बसेका सिन्धुलीकै पहिलो कम्युनिस्ट वासुदेव श्रेष्ठबाट कम्युनिस्ट राजनीतिबारे मैले थोरै जानकारी पाइसकेकी थिएँ ।

राजनीतिप्रति चासो बढ्दै गएकोे बेला ०२५ सालमा म खुर्काेटको वडा नं. २ को अध्यक्षमा निर्विरोध चयन भएँ । म स्कुलमा पनि पढ्दै थिएँ । ०२६ सालमा छोरा जन्मियो । १० महिनाको उमेरमा उसलाई टाइफाइड भयो । मेरो आठ कक्षाको जाँच चलिरहेकाले पनि छोराको स्वास्थ्यमा ध्यान दिन पाइएन । रोग बढ्दै गएर बोल्नसमेत नसक्ने भएपछि उपचारका लागि सिन्धुली लाँदै गर्दा निगाले भन्ने ठाउँमा उसको मृत्यु भयो । पहिलो छोराको मृत्युले मलाई मात्र नभएर आजादलाई पनि ठूलो पीडा दियो । औषधोपचार गर्न सक्ने केही सुगम ठाउँमा बसोबास भएको भए छोरो जोगाउन सकिन्थ्यो भन्ने सोच्दा हामीलाई पीडा हुन्थ्यो ।

खेत नभएर खान–लाउन पनि समस्या नै थियो । हामीले खुर्काेट छाड्ने निधो ग-यौँ । ०२७ सालमा सिन्धुलीकै भिमानमा बसाइँ स-यौँ । चेतनाले मात्र जनपक्षीय राजनीति फैलिन्छ भन्ने विश्वासका कारण आजाद जहाँ गए पनि शिक्षा फैलाउन लागिहाल्नुहुन्थ्यो । त्यसैले, भिमानमा पनि बसाइँ सरेकै वर्ष उहाँको पहल र नेतृत्वमा जनजागृति माध्यमिक विद्यालय स्थापना भयो । जुन विद्यालय अहिले उच्च माध्यमिक विद्यालय तथा क्याम्पससमेत बनिसकेको छ ।

भिमान आएपछि आजाद राजनीतिमा अझ सक्रिय हुन थाल्नुभयो । दिउँसो स्कुल जानुहुन्थ्यो, बिहान–बेलुका नजिकका गाउँ र कहिलेकाहीँ टाढा पनि जानुहुन्थ्यो । हामीले मालमा दर्ता भएको थोरै जमिन किनेका थियौँ, जहाँ काठको सानो घर पनि बनाएका थियौँ । तर, त्यो पर्याप्त नभएकाले रूखहरू भएको सीमा जोडिएको सम्म जमिन बढाउन म रातभरि रूखहरू काट्थेँ । वन विभागका कर्मचारी र गाउँलेले थाहा पाउलान् भनेर बिहान नहुँदै ती रूखका काठ डढाइसक्थेँ ।

खुर्काेटमा आठ कक्षामा रोकिएको पढाइ केही महिना सिन्धुलीको कमला माध्यमिक विद्यालयमा नौ कक्षा पढेपछि थप अघि बढ्न सकेन । भिमानमा आएपछि पनि औपचारिक पढाइ अघि बढाउन मिलेन । घरको काम, खेती र खेती बढाउन रूख काट्ने कामले मेरो व्यस्तता निकै बढाएको थियो । ०२८ सालमा छोरा सुवास जन्मियो । यसबीचमा उहाँको राजनीतिक सक्रियता प्रशासनको कान र आँखामा पुगिसकेको थियो । निरङ्कुश पञ्चायती व्यवस्था रहेको त्यसबेला प्रशासनका लागि कम्युनिस्ट राजनीति सैह्य हुने कुरै थिएन । यस्तैमा ०२९ सालमा प्रहरीले उहाँलाई पक्राउ ग-यो र जलेश्वर जेल चलान ग-यो । १८ महिना जेल राख्यो । आजाद जेलमा हुँदा नजिकका गाउँका साथीहरूले रातारात गोरु ल्याएर खेती गरिदिन्थे । त्यसले सहयोग पुगे पनि प्रशासनसँग नजिक रहेकाहरूको नराम्रो दृष्टिकोण हुन्थ्यो ।

जेलबाट छुटेपछि आजादले केही हप्ता खुर्काेटमा पढाउनुभयो । शिक्षा कार्यालयले ‘रामेछापको ठोसेमा पढाउन जानू’ भने पनि उहाँ मान्नुभएन । पहिलेभन्दा राजनीतिप्रति उहाँको दृढता र सक्रियता बढेको थियो । भेट्न आउने नयाँ साथीहरू पनि थपिँदै थिए । पहिले जनकपुर अञ्चलस्तरीय कम्युनिस्ट पार्टीमा मात्र सक्रिय रहनुभएको उहाँ अब नेकपा (चौथो महाधिवेशन)मा सम्बद्ध हुनुभएको थियो ।

०३१ सालमा उहाँलाई प्रहरीले पक्राउ ग-यो । प्रहरीले सिन्धुली लाँदै गरेको बेला बाँझा डुमरियानजिकै साथीहरूले प्रहरीको नियन्त्रणबाट मुक्त बनाए । त्यतैबाट उहाँ घर नफर्की भूमिगत हुनुभयो । त्यसपछि प्रशासनले उहाँलाई कडा ढङ्गले खोजी गर्न थाल्यो । यहीबीचमा भिमानका रघुनाथ कोइरालाको हत्या भयो । त्यो घटनामा नेकपा (चौम) का कार्यकर्ताको संलग्नता भए पनि उहाँको संलग्नता थिएन । तर, त्यो घटनामा पनि उहाँ संलग्न भएको आरोप लगाइयो ।

०३३ सालमा प्रशासनले हात्ती लगाएर हाम्रो घर भत्कायो, खेतबारी पनि चराइदियो । हामीले पटकपटक घर बनाएर तथा खेती लगाएर बस्ने प्रयत्न ग-यौँ । तर प्रशासनले हाम्रो सर्वश्वहरण गरेर त्यहाँ बस्न र खेती गर्न नपाउने सूचना जारी गरेपछि १७ वर्षसम्म त्यहाँ बस्न सकिने स्थिति रहेन ।

त्यसबेला नेकपा (चौम)को केन्द्रीय कार्यालय र अरू महत्वपूर्ण कार्यालय भारतमै थिए । मोहनविक्रम सिंह, निर्मल लामा, जयगोविन्द शाह, भक्तबहादुर श्रेष्ठ पनि भारतमै बस्थे । त्यसो हुँदा केन्द्रीय समितिको बैठक पनि भारतमै हुन्थ्यो । तर, आजाद भारतमा पार्टीको केन्द्रीय कार्यालय राख्ने र भारतमा नेताहरू बस्ने प्रवृत्तिको विरोधी हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले, प्रशासनको कडा वारेन्ट भए पनि उहाँ बैठकबाहेकको समयमा नेपालमै बस्नुहुन्थ्यो ।

यसैबीच, भारतको अयोध्यामा भएको अखिल नेपाल महिला सङ्घको सम्मेलनबाट म उपाध्यक्ष बनेँ, प्रसिद्ध साहित्यकार पारिजात त्यही सम्मेलनबाट अध्यक्ष बन्नुभएको थियो । उहाँसँग भारतमा कैयौँ कार्यक्रम तथा नेपालमा पनि सँगै हिँड्ने मौका मिल्यो । शारीरिक रूपमा अशक्त भए पनि उहाँको जाँगर र बौद्धिकताले मलाई निकै प्रभावित बनाएको थियो ।
नेपालमा विद्यार्थी आन्दोलन चर्कंदै गएपछि गाउँगाउँसम्म त्यसकोे लहर पुग्न थाल्यो । आन्दोलनका कारण प्रशासनको पकड पनि केही कमजोर बन्दै गयो । त्यहीकारण म जेठो छोरा सुवास, छोरी कल्पना र कान्छो छोरा सरोजलाई लिएर नेपाल फर्किएँ । पहिले बसेकै गाउँ काउछेमा मोहन घिमिरेकै घरमा बस्न थाल्यौँ ।

राजाले जनमतसङ्ग्रहको घोषणा गरिसकेका थिए । कम्युनिस्टहरू निसर्त जनमतसङ्ग्रहको पक्षमा थिएनन्, उनीहरूले जनमतसङ्ग्रहमा भाग लिन पाँच पूर्वसर्त राखेका थिए । त्यसका लागि जनकपुरमा ०३६ जेठ २४ गते सभा आयोजना गरिएको थियो । जनकपुर क्षेत्रमा नेकपा (चौम)को बढी प्रभाव रहेको तथा त्यसको जनकपुुर क्षेत्रको प्रमुख नेता भएकाले उक्त कार्यक्रमको प्रमुख आयोजक पनि आजाद नै हुनुहुन्थ्यो ।

प्रशासनले अनेकौँ अवरोध गर्दागर्दै त्यो दिन जनकपुरको बाह्रबिघामा निकै ठूलो सभा भयो । हामी सिन्धुलीबाट खाजा, चामल बोकेर हिँड्दै हजारौँको सङ्ख्यामा सभामा पुगेका थियौँ । उदयपुर, सर्लाही, महोत्तरी, धनुषा, सिरहा र सप्तरीबाट हजारौँ सहभागी भएका थिए । सभाका प्रमुख वक्ता मनमोहन अधिकारी हुनुहुन्थ्यो । अरू सबै वक्ता चिनेकै भए पनि सर्लाहीका अच्युतम काफ्लेलाई कमैले चिनेका थिए, उहाँको भाषण निकै प्रभावशाली रह्यो । त्यहीकारण त्यो बोल्ने आजाद नै हो भन्ने पनि धेरै थिए । तर, उहाँ सभामै उपस्थित हुनुहुन्थेन ।

नेकपा (चौम)को नेतृत्वसँग आजादको विवाद बढ्दै थियो । उहाँ नेताहरूको भारतमा बस्ने र विलासी कार्यशैलीसँग सन्तुष्ट हुनुहुन्थेन । छिटै क्रान्ति सुरु गरिहाल्ने पक्षमा हुनुहुन्थ्यो । नेतृत्वको असहमतिमै उहाँले सिन्धुली, रामेछाप, महोत्तरी, धनुषा, सर्लाही जिल्लाहरूमा लडाकु सङ्गठन पनि निर्माण गर्नुभएको थियो । जसलाई घरायसी तथा बन्दुक चलाउने तालिम पनि दिइएको थियो । यो खबर थाहा पाएर प्रशासनले तीव्र दमन सुरु ग-यो । महोत्तरीको हात्तीलेठमा दमन गर्न पुगेको प्रहरीसँगको भिडन्तमा कृष्णबहादुर राना मारिए, सयौँ कार्यकर्तालाई वारेन्ट गरियो । ती कार्यकर्ताको संरक्षण गर्नुपर्ने तथा कार्यकर्ता र जनतासँगै नेतृत्व रहनुपर्नेमा नेकपा चौमको नेतृत्व उदासीन रह्यो । यसले आजादलाई नेतृत्वप्रति थप असन्तुष्ट बनायो ।

नेतृत्वले उहाँको असन्तुष्टिलाई साम्य बनाउन पहल गर्नुको साटो कार्यकर्ताबीच ‘आजाद उग्र र अराजक’ बन्दै गएको भनेर बद्नाम गर्न थाल्यो । यसले उहाँ र नेतृत्वबीच झन् विवाद बढ्यो र अन्तमा ०३७ जेठ १४ गते पार्टीको केन्द्रीय समिति र पोलिटब्युरोको वैकल्पिक सदस्यबाट १० बुँदे भिन्न मत राख्दै राजीनामा दिनुभयो । उहाँले राजीनामा दिएको केही दिनमै मोहन घिमिरेलगायत नेकपा (चौम)का भूमिगत कार्यकर्ताहरू काउछेमा एक रात आइपुगे ।

उनीहरूले गाउँका समर्थकहरूलाई भेला गर्दै ‘आजादले राजीनामा दिएकाले बस्न र खान नदिनू’ भने । त्यसको केही दिनपछि उहाँ पनि त्यहाँ एक रात आइपुग्नुभयो । पार्टीसँग समाधान हुनै नसक्ने गरी मतभेद बढेकाले राजीनामा दिएको बताउँदै उहाँले केही समयका लागि माइत बितिजोर हर्कपुरमा जान भन्नुभयो । उहाँले तत्कालीन नेकपा मालेसँग एकता हुने सम्भावना रहेकाले उसको महिला सङ्घसँग नजिक रहेर काम गर्न पनि मलाई भन्नुभयो । त्यसपछि उहाँ राति नै त्यहाँबाट हिँड्नुभयो ।

काउछेमा हामी बसेको मोहन घिमिरेको घरमा हामीप्रति पहिलेभन्दा व्यवहार फरक भइसकेको थियो । त्यसमाथि आजादले पनि त्यो ठाउँ छाड्नु भन्नुभएकाले म तीनजना छोराछोरीलाई लिएर माइत हर्कपुर लागेँ ।

माइत पुगेको केहीपछि नै कान्छी छोरी जोसिलाको जन्म भयो । त्यसको केही दिनमा आजाद पनि त्यहाँ आइपुग्नुभयो । उहाँ त्यहाँ दुई दिन बसेपछि धेरै दिन बस्दा असुरक्षित हुने कारण रामेछापतिर जानु छ भनेर हिँड्नुभयो । उहाँले सुरक्षाका लागि बोक्ने गर्नुभएको तीन गोली लाग्ने कटुवा पेस्तोल पनि गोली सकिएको भनेर त्यहीँ छोड्नुभएको थियो । त्यसको केही समयपछि जेठो छोरा सुवास पढ्न भिमान गयो, हामी त्यहीँ बस्यौँ ।

यसैबीच फागुनमा आजाद भिमानमा पक्राउ पर्नुभएको खबर पाएँ । यो खबरले मलाई आफूमाथिको आकाश र टेकिरहेको जमिन दुवै खसेको महसुस भयो । भिमान पुग्न पैदल एक दिन लाग्थ्यो, फोेन सुविधा थिएन, भिमान जानुभन्दा बुझ्ने अर्काे कुनै उपाय थिएन । तर, काखकी जोसिलासहित अरू साना दुई छोराछोरी थिए । साथी खोजेर भोलिपल्ट बिहानै तीनजना छोराछोरी लिएर भिमान हिँडेँ ।

बेलुका बहिनीको घर भिमान बथानचौडी पुगेँ, बहिनी सीताकोे अनुहार अँध्यारो थियो । जसले नराम्रो घटना भएको जनाउ दिन्थ्यो । बहिनीको आँखा रसाएकाले नराम्रो घटना भइसकेको थप पुष्टि गर्दथ्यो । केहीबेरमै अघिल्लो दिन आजादको हत्या भएको थाहा भयो । घरजग्गा सरकारले कब्जा जमाएको, चारजना लालाबाला काखमा रहेको बेला श्रीमानको पनि हत्या भएको खबरले एउटी महिलाको मन कस्तो भयो होला ? मन पूरै भाउन्न भएर आँसु आँखाबाट झर्न सकेको थिएन । तर, त्यहाँ डाको छोडेर रुनुको अर्थ शत्रु हँसाउनु हुने हुँदा पनि मैले रुनु हुँदैनथ्यो ।

भोलिपल्ट बिहान तीन छोराछोरीलाई बहिनीको घरमा छाडेर माहिलीआमा (माइली सासू)को घरमा गएर जेठो छोरा सुवासलाई भेटेँ । उसलाई पनि बुबाको हत्या भएको थाहा भइसकेको रहेछ । बजार र गाउँका सामान्य मानिस बाटोमा सहानुभूतिपूर्ण आँखाले मलाई हेरिरहेका थिए भने जालीफटाहाहरू खुच्चिङ देखाउन हाँस्दै थिए । त्यसपछि दिउँसो देवर रमेश देवकोटा र श्याम विष्टले म र सुवासलाई भिमान खोलाको शिरतर्फ लगे । बाँसखोलाको दोभानमा पुगेपछि आगो बालेर खरानी पारेको देखियो । नजिकै एउटा खाल्टो भेटियो, जहाँ रगतका फाल्साहरू थिए । ती सबै सङ्केतहरूले स्पष्ट पार्थे– आजादको त्यहीँ हत्या भएको थियो । शरीर जलाएर पूरै खरानी बनाइएको थियो ।

मैले खरानीको धुलो हातमा उठाएर एउटा कपडामा पोको पारेँ । त्यसपछि दाहिने हात उठाएर लालसलाम गरेँ, अन्तिम बिदाइका रूपमा । मसँग छोरा र त्यहाँ भएका सबैले त्यही गरे । त्यसपछि हत्याको बदला लिने सङ्कल्प गर्दै हामी त्यहाँबाट हिँड्यौँ ।

आजादको हत्याले व्यक्त गर्न नसकिने क्षति र पीडा पु¥याएको भए पनि जीवन अघि बढाउनैपर्ने थियो । चार छोराछोरीलाई सुरक्षित राख्ने, पाल्ने र पढाउने जिम्मेवारी मेरो एक्लो काँधमा थियो । दिमागलाई जोड दिएर सोच्दा पनि सहयोग र साथ दिने कतै देखिँदैनथे । आजादले नेकपा (चौम) छाडिसक्नुभएकाले त्यो पार्टीबाट साथ–सहयोग पाउने सम्भावना थिएन । नेकपा (माले)मा पनि उहाँ गइनसक्नुभएकाले मालेबाट कस्तो व्यवहार हुन्छ भन्ने हेर्न बाँकी नै थियो । भिमानमा दिगोसँग बस्ने ठाउँ कतै थिएन । माइतमा पनि चारजना छोराछोरी पढाउने अवस्था थिएन ।

अन्योलपूर्ण केही दिनपछि एक दिन उद्धव दाहालले नेकपा मालेको सन्देश ल्याउनुभयो र भोलि दिउँसो भिमानबाट बाहिर जानुपर्ने बताउनुभयो । उहाँले भनेअनुसार नै हामी त्यहाँ कसैलाई केही नबताई ट्रकमा चढ्यौँ र उद्धव दाहालसँगै उहाँको नयाँ घर चन्द्रनिगाहपुर गयौँ । त्यहाँ केही दिन बसेपछि उहाँले नै हामीलाई हेटौँडामा बद्री खतिवडाको घरमा पु¥याउनुभयो । जहाँ मालेका नेताहरू मुकुन्द न्यौपाने र वीरबहादुर लामासँग भेट भयो । बद्री खतिवडा त्यसबेला थुनामा हुनुहुन्थ्यो भने विरोध सायद काठमाडौंमा । त्यहाँ केही दिन बसेपछि सुवासलाई चितवन लगियो भने हामी काठमाडौंतिर लाग्यौँ ।

यसरी, हाम्रो जिन्दगी नयाँ दिशामा मोडियो । त्यसपछि अनेकौँ अप्ठ्यारो सहँदै भए पनि नेकपा मालेले ०४७ को राजनीतिक परिवर्तनपछि भिमानमा हाम्रो स्थायी बसोबास नहुँदासम्म चारैजना छोराछोरी पढायो । म आफ्नो क्षमताअनुसार आजादले देखेको सपना पूरा गर्न मालेको राजनीतिक काममा भूमिगत रूपमा निरन्तर सक्रिय रहेँ । हुन त अहिले पनि गरिब र पिछडिएकाहरूले आफ्नो देश भन्न सक्ने नेपाल बनाउने आजादको सपना पूरा भएको छैन । तर, त्यसका लागि आफूले जान्दो र सक्दो गरिरहनुपर्छ भन्ने मेरो दृढता अलिकति पनि घटेको छैन । आजादको सपना पूरा गर्ने मेरो प्रयास जारी छ । अहिले पाएको अखिल नेपाल महिला सङ्घको अध्यक्षको जिम्मेवारीले आजादको सपना पूरा गराउन मलाई थप हौसला मिलेको छ ।

(देवकोटा एमालेसम्बद्ध अखिल नेपाल महिला सङ्घकी केन्द्रीय अध्यक्ष हुन् ।) 

प्रकाशित मिति २०७२ माघ २३ गते शनिवार

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

सञ्चारिका अध्यक्ष सहित तीन पत्रकार महिलालाई राष्ट्रिय पुरस्कार

-महिला खबर- नेपाल सरकार सूचना तथा सञ्चार प्रविधि मन्त्रालयले प्रदान गर्दै आएको ‘राष्ट्रिय पत्रकारिता पुरस्कार’ सञ्चारिका

संसदीय मामिलाको नेतृत्वमा महिलाको संभावना/अध्यक्षमा कृष्णा पौडेलको उम्मेदवारी

-महिला खबर- संसदीय गतिविधिको समाचार संकलन गर्ने पत्रकारहरुको संस्था संसदीय मामिला पत्रकार समाजको नेतृत्वमा पहिलो पटक

पत्रकार रुपा शर्मा नेहालाई राष्ट्रिय मिडिया एक्सिलेन्स कन्ट्रिव्युसन अवार्ड

-महिला खबर- संचारको माध्यमबाट समाजिक रुपान्तरणमा शसक्त भुमिका निर्वाह गर्नुका साथै समाजिक अभियानमा क्रियाशिल भएको भन्दै

हिंसा र पारिवारिक खटनको शोक छ! गरीबी र चेतनाविहिनताको रोग छ!

-ललिता साह- राजविराज नगर पालिका वडा न. ८ की निकिता यादव १७ महिना को अन्तरालमा दुईवटा

सञ्चारिका समूहको साधारणसभा सम्पन्न

-महिला खबर- सञ्चारिका समूहको २४ औं वार्षिक साधारणसभा आज काठमाडौंमा भर्चुअल रुपमा सम्पन्न भएको छ ।

Read more
ताजा अपडेट
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: