पापी र याैनपिपासु बाबु


प्रकाशित मिति :2016-02-26 13:07:55

श्यामकुमार बुढामगर

-shyamमैले यस्ता पाशविक घटनाको हल गर्नुपर्ला भनेर सोचेको त के कल्पना समेत गरेको  थिइनँ । तर, समयले चूनौतिकै रूपमा ल्याइदियो, जसलाई हल नगरी नहुने भयो । घटना हो आफ्नै बाबुले छोरीलाई बलात्कार गरेको । आफ्नै अभिभावक त्यसमा पनि आफ्नै बाबुले आफूलाई झुक्याएर बलात्कार गर्ला भनेर कुन छोरीले सोच्दी हुन् ? आफ्नै बाबुबाट बलात्कृत हुँदा कस्तो भयो होला ? यसरी विवेक र चेतनाकै उपहास गरेर मान्छे आफ्नो सभ्यताविपरीत उभिँदा मानवताको कुन अंश बच्यो होला ? हाम्रो समाजमा यस्ता पाशविक घटना पनि हुँदारहेछन् ।

०५४ सालको वर्षा अन्त्यसँगै म रोल्पाको पूर्वी क्षेत्रबाट दक्षिण–पश्चिम क्षेत्रमा जिल्ला पार्टी सदस्य भएर सरुवा भएँ । बिस्तारै त्यहाँको पार्टी एरियाको साथीहरूले हल गर्न नसकेका मुद्दा मकहाँ ल्याउन थाले  । त्यसैक्रममा ०५५ मा रोल्पाको जुँगार–९ मझुवागाउँको एउटा केस आयो । समाजमा समस्याको वैज्ञानिक समाधान दिएपछि पार्र्टीको प्रतिष्ठा पनि बढ्ने हुँदा जसरी पनि समाधान गर्नुपर्छ भन्ने लाग्थ्यो । त्यसैले जस्तो मुद्दालाई पनि समाधान गर्न हामी प्रयत्न गथ्र्याैं । मुद्दाका वादी श्रीमती थिइन्, प्रतिवादी श्रीमान् । पीडित पक्ष छोरी थिइन् । घटनाको प्रमाण छोरीको पेटमा हुर्कंदै गरेको भु्रण थियो ।

उजुरीपछि सबै मिलाएर बूढोलाई नियन्त्रणमा लिएर बयान लिइयो । सुरुमा उनले स्विकारेनन् । श्रीमतीले पनि कुरा फेरिन् । म थाहा पाउन्न भनी नक्कली अज्ञानता प्रकट गरिन् । उनको मनमा डर थियो । श्रीमानले छाड्छन् कि भन्ने । केही समयको बयानपछि छोरीले रुँदै स्वीकारिन्, बुबाले नै हो भनेर । आमा अथवा  बूढीलाई एकैछिन छोरीको बयान लुकाएर केरकार गर्दा बूढाकै पाप हो भनेर ठोकुवा गरिन् । त्यसपछि बूढालाई शारीरिक नसिहत दिन थालियो अनि बूढाले यसरी बयान दिए

बुढी माइत गएकी थिई । म गाउँमा गएर जाँड–रक्सीले मातेर राति फर्कन्थें । मैले छोरीलाई बुढी ठानी छोपें । नमानेपछि बाँधें । छोरी रोइरही । मैले बिहानमात्र थाहा पाएँ । तर, काम बितिसकेको थियो । त्यसपछि, फेरि त त्यति बल गर्नु परेन । छोरीले पनि त्यही बताइन् । हामी सबै आश्चर्य मानेर सुनिरहेका थियौं । कतिले जिब्रो निकाले ।

घटना प्रस्ट भइसकेपछि अब के गर्ने सबैसँग छलफल सुरु भयो । समाज सँग पनि छलफल ग-यौं । छोरीलाई सोधियो, बुढालाई मारिदिऊँ त ?  । छोरीले रुँदै भनिन् जे गरे नि  गर्नुस तर, नमार्नुस । पापी भए पनि बुबा हुन्, नमार्नूस् । त्यसो त हामी मार्न सोधेका थिएनांै । मात्र तिनीहरूको मनोदशा बुझ्न सोधेका थियौं । समाजसँगको परामर्शपछि हाम्रो र समाजको धारणा मिल्यो ।
सबैको सल्लाह मिलेपछि अर्को दिन कालोमोसो दलेर गाउँ घुमाइयो । जिल्लाको सीमाभित्र नफर्कनेगरी बूढोलाई डाँडा कटाइयो । छोरी आमासँग बस्ने, पछि जे हुन्छ त्यही गर्ने परामर्श दिइयो ।

पछि थाहा भयो ती केही समय भारत गएछन् । त्यहाँबाट फर्केपछि तुल्सीपुरमा बसेर काम गर्ने गरेको रिपोर्ट गाउँलेले ल्याउँथे ।
यसो गर्दा कति न्याय भयो कति अन्याय ? त्यो त भन्न सकिएन, तर त्यहाँ आइलागेको तत्कालको समस्या भने समाधान भयो । अहिले तिनीहरू कहाँ छन् ? के गर्दै छन् ? थाहा छैन । युद्धको चापले जनमुक्ति सेनामा प्रवेशपछि सम्पूर्ण रूपमा सामाजिक काममै काटियो । जो आजपर्यन्त पूरा गर्न सकिएको छैन । ०५७ चैतबाट म प्युठान प्लाटुन कमिसार भएर सरुवा भएँ । ०५९ मा प्युठानको डिसिएम भएर फेरि सांगठानिक काममा फर्किएँ । त्यसबेला हामीले एउटा हल्ला सुन्यौं, प्रहरीको भूपु हवल्दारले खलंगामा छोरी बिगा¥यो रे । अहिले जेलमा छ रे ।

०६० को अन्त्यतिर प्युठानको बांगेसालमा काठ तस्करी रोक्न जिल्ला समितिका केही सदस्य र एक प्लाटुन जनमुक्ति सेना पठायौं । काठ तस्कर धमाधम समातिए । राजनीतिक नेता पनि तस्करीमा समातिए । काठ तस्करी हुनबाट रोक्न टिमलाई समय थप गरी खटाइ राखियो । त्यसैक्रममा गाडी चेक गरी सेना, पुलिसको जासुस भए गिरफ्तार गर्ने नीतिअनुसार गाडी चेक भइरहेको थियो । त्यसैक्रममा त्यही छोरी बलात्कार गर्ने पूर्वप्रहरी हवल्दार छोरीसहित भाग्दै रहेछन् । तिनी गिरफ्तार भए । जासुसीमा आएको ठानी साथीहरूले छोपेर ल्याउनुभयो ।

ती बाबुछोरीलाई ल्याएपछि फेरि एउटा बबाल भयो । नराम्रो कुराको हल्ला छिट्टै चल्ने हुँदा भोली बिहानसम्म माओवादीले गिरफ्तार गरेको प्रचार जिल्लाभरि फैलियो  । व्यापक प्रचारका कारण छाड्न पनि मिल्दैनथ्यो । राख्ने जेल पनि थिएन । बेकारमा फसियो झैं भयो । अन्तमा, सबैसँगको छलफलबाट श्रमशिविरमा राख्ने योजना बन्यो । अनि तिरामको बाघेखोलामा कब्जा गरिएको खेतमा काम गर्न खटाइयो । तिराम पाङवाङका पार्टी सदस्य र जनताको रेखदेखमा तिनीहरूलाई बन्दी बनाउने निश्चित गरियो । त्यसपछि पनि एउटै गाउँमा अझ एउटै परिवारको दुईवटा वरपरको घरमा बसाल्दा फेरि पनि भाग्ने र बदमासी हुने डर कायमै रह्यो । भर्खर जन्मिएको छोरा थियो । त्यो हालतमा अरूले राम्रो रेखदेख गरिदिने कुरा पनि थिएन । त्यसैमा हाडनातामा अपराध गरेका । त्यसैले त्योभन्दा अर्को उपाय नदेखि नजिकै राखियो र रेखदेख कडा पारियो ।

तर, बदमासी भने उनीहरूले गरेनन् । हाम्रो प्रशिक्षणको प्रभाव पर्दै गयो । उनीहरू रूपान्तरण हुँदै गए । अहिले छोरो पनि ठूलो भयो रे । छोरीले चाहिँ  अर्को केटोसँग विवाह गरिन् रे । बुढा हाम्रै सम्पर्कमा काम गर्छन् रे ।
नकारात्मक घटनालाई पनि सकारात्मक रूपमा बदल्न सकियो भन्ने यो एउटा दृष्टान्त हो । तिराममा पापी पापिनी भनेर चिनिने ती बाबुछोरीले कलंकित अतितलाई एक हदसम्म टाटा रहे पनि पखाल्ने प्रयास गरे । अहिले फेरि नयाँ ढंगले सामाजिक जीवनमा प्रवेश गर्ने प्रयत्न गरेका छन् ।

श्यामकुमार बुढामगर (चिन्तन) पूर्व जनमुक्ति सेना हुन्

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

पत्रकार मृत फेला

-महिला खबर- पत्रकार निर्मला पहराई शुक्रबार मृत फेला परेकी छिन् ।

बैठकमा महिला सहभागिता नभएकोमा चिन्ता

-महिला खबर- गैर आवासीय नेपाली संघले अमेरिका क्षेत्रको क्षेत्रीय बैठकमा महिलाको सहभागिता हुन नसकेको विषयप्रति ध्यानाकर्षण

खाद्यान्न सहयोग

अछामको मंगलसेन नगरपालिकाका दुई वडामा ६० जना विपन्न एकल महिलालाई अछाम जेसिजले खाद्यान्न सहयोग गरेको

सुरक्षित मातृत्व तथा प्रजनन् स्वास्थ्य अधिकार नियमावली स्वीकृत

काठमाडौँ । सुरक्षित मातृत्व तथा प्रजनन् स्वास्थ्य अधिकार ऐन, २०७५ लागु भएको तीन वर्षपछि नियमावली

उद्यमी महिलालाई अनलाइन बजारीकरण र ऋणमा समस्या

-महिला खबर- कोभिड-१९ को असरका कारण ऋण चुक्ता गर्न नसकेको र कर्मचारीलाई तलव दिन समस्या भएको

Read more
ताजा अपडेट
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: