जन्मदिनको शुभकामना कुर्दा


प्रकाशित मिति :2016-03-19 10:00:03

मेरो जन्मदिनमा साथीहरू, परिवारका सदस्य सवैले शुभकामना दिए, मेरा फेसवुकका भित्ता रंगिए, तर मैले एउटा शुभकामनाको पर्खाइमा सवै वेवास्ता गरें ।

निर्मला भट्ट

nirmala jiमेरो जन्मदिनमा सवै भन्दा पहिलो शुभकामना उनकै हुन्थ्यो । उनीसँग राती सधैँ कम्तिमा पनि २ घण्टा फोनमा कुरा हुन्थ्यो । जन्मदिनमा राती १२ बजे नै म्यासेज र त्यसपछि फोन आउँथ्यो । ‘ह्याप्पी बर्थ डे, प्रिन्सेस, लभ यु’  पहिलो वाक्य यस्तो हुन्थ्यो । मेरो खुशीको सिमा हुँदैनथ्यो । यसपाली यहि सुन्नका लागि आतुर म दिनभर फोन हेरिरहेँ, उनको फोन आएन, न त म्यासेज नै आयो । उनको फोन आउदैन भन्ने थाहा थियो, तर कहिलेकाँही मन ले मान्दैन । त्यसैले उनको फोनको पर्खाईमा अरुको फोनको वास्ता गरिनँ । हुन त उनले फोन गर्न छोडेको पनि ३ वर्ष भईसक्यो । सायद अब त उनलाई मेरो मोवाईल नम्वर पनि याद छैन । यसपाली पनि साथीहरू, परिवारका सदस्य सवैले शुभकामना दिए ।  एक प्रकारले मेरो जन्म सप्ताह चलिरहेको जस्तो । तर, मैले एउटा शुभकामनाको पर्खाईमा सवै वेवास्ता गरे ।

उनीसँग धेरै राम्रा पलहरू वितेकोले होला म कहिले विर्सिन सक्दिनँ उनलाई । मेरो सवैभन्दा बढी समय उनीसँगै बित्थ्यो । विहान कलेज, दिउँसो उनको पसल र राती उनको या मेरो घरमा हाँमी प्राय सँगै हुन्थ्यौँ । हामी सँगै भएनौँ भने घण्टौँ फोनमा कुरा गथ्र्यौं । मेरो घरको ल्याण्डलाईनबाट भन्दा उनकै ल्याण्डलाईनबाट कुरा बढी हुन्थ्यो, तर फोनको विल तिर्ने दिन सधैँ मैले गाली खान्थें । यो क्रम करिव ४ वर्षसम्म चल्यो । जति उनको मुहार सुन्दर थियो त्यो भन्दा धेरै मन । त्यसैले पनि होला म उनीसँग यति नजिक थिएँ । म कुन कुरामा कस्तो प्रतिक्रिया दिन्छु भन्ने कुरामा राम्रोसँग परिचित भएकाले उनलाई हँसाउन, रुवाउन, सताउन सवै कुरा मलाइ आउँथ्यो । मलाई तनावबाट निकालेर हसाँउने क्षमता उनमा थियो । उनी तनावमा हुँदा मैले हँसाउने प्रयास गर्थें । सानो कुरामा आत्तिने उनका एउटै आँखाबाट आँशुका ३ वटा धारा बग्थे मैले उनको आँशु पुछ्दै अंगालो कस्ने काम गर्थे र सव ठिक हुन्छ भन्थेँ । एकअर्काका कुरा सुन्न र भन्नका लागि हामीसँग समय सधैँ अपुग हुन्थ्यो । बजार, मेला, शुभकार्य या अरु कुनै कार्यक्रममा हाँमी सधैँ सँगै हुन्थ्यौँ । हामी सँगै हुनुमा उनको परिवार या मेरो परिवार कसैलाई कुनै समस्या हुँदैनथ्यो बरु हामी कुनै ठाँउमा एक्लै देखियौँ भने मान्छे आश्चर्य मान्थे । मलाई उनीसँग हुँदा अरु कसैको आवश्यकता कहिले पनि महशुस भएन, उनीसँग समय वितेको थाहा हुँदैनथ्यो, म घर जानै विर्सिन्थे ।

कहिलेकाँहि झगडा गरेर २/३ दिनसम्म बोल्दैनथ्यौँ । मैले उनलाई चिढ्याउन अरु साथीहरूसँग जिस्कीन्थेँ र अर्को बेन्चमा बस्थेँ । गल्ती जसको भएपनि माफी उनले माग्नु पथ्र्यो । पहिले गालामा हान्थिन् र ‘सरी’ भन्दै अंगालो हाल्थिन् । उनको बानी ब्यहोरा, सुन्दरतासँग नलोभिने कोही थिएनन् । मेरो परिवारका सदस्यले मलाई भन्दा धेरै माया उनलाई गर्थे । मलाई उ जस्तै बन भन्दै सम्झाउँथे । परिवारको जेठो छोरी, निकै समझदार थिईन् उनी ।  डडेल्धुरा बजारमा जुत्ता चप्पलको ठुलो होलसेल पसल थियो । सानै उमेरदेखि त्यो पसल उनी आफैँ चलाँउथिन् । उनलाई खानाका धेरै परिकार बनाउन आउँथ्यो । घरमा पुजा हुँदा सवै सामान ठिक ठिक र छिटै तयार गरेको देख्दा मेरी आमा भन्थिन ‘यो पागललाई पनि सिकाउ केही’ ।

तिम्रो साथी हेर कति समझदार छिन् तिमी बच्चा जस्तै घरमा सताउँछ्यौ, बाबा मलाई भन्नुहुन्थ्यो ।  उनका सवै आवश्यकता घरकाले सहजै पुरा गर्थे । म १२ कक्षा पढ्दै गर्दा जागिर सुरु गरेँ, उनको घर र मेरो अफिस नजिकै भएकाले अफिस छुट्टी हुने वित्तिकै उनको घर दौडिन हतारिन्थेँ । अफिसको खाजा खाने समय कहिले अफिसका साथीहरूसँग विताइनँ । उनलाई  महेश्वरी होटेलको मःम साह्रै मन पथ्र्याे । त्यसैले दिनदिनै मःम खान जान्थ्यौँ । हामी कलेज पढ्दै गर्दा  उनी प्रेममा परिन् । उनी क्षेत्री तर, केटा जनजाती भएकाले  उनले परिवारको स्विकृतिविना विहे गरिन् ।

विहे गरेको दुई दिनपछि उनले फोन गरिन् । एक महिनापछि मैले मःम खान जाने प्रस्ताव गरेँ । उनी आनाकानी गरिन्, मैले उनकी नन्दलाई समेत लिएर आउन आग्रह गरेपछि बल्ल आइन् । म अचम्म परे उनी तिनै थिईन् जो मैले मःम खान जान मानिनँ भने रिसाउँथिन् ।

विहे लगत्तै उनी घरगृहस्थीमा अल्झिइन् । कहिलेकाँही म उनकै घरमा भेट्न जान्थेँ । उनको परिवारका सदस्य व्यवहारिक लाग्थे ।  त्यसैले उनको घरमा जान सजिलो थियो । उनकी सासुआमा प्रत्येक भेटमा भन्नुहुन्थ्यो,‘नानु घरमा बस्न आउँदै गर्नु, तिम्रो साथी एक्लै नरमाईलो मान्छिन्, घरपरिवारको माया पनि लाग्छ होला ।’ कहिलेकाँही म उनको घरकै बाटो अफिस जान्थेँ । मलाई बाटोमा देख्ने वित्तिकै उनको परिवारका सदस्य जो सुकैले बोलाउँथे ।

 म एक पटक विरामी भएर एक साता अस्पताल बस्नु परेको थियो । त्यतिबेला पनि मेरो घरकाले भन्दा उनको घरका मान्छेले मेरो ख्याल राखेका थिए । विरामीले खान हुने खान नहुँने कुराको बारेमा उनकी सासु आमा बताउनुहुन्थ्यो र घरबाट पकाएर पनि ल्याउनुहुन्थ्यो ।  म भेट्न गईराख्थेँ उनलाई, तर पहिले विहे अघिको जस्तो सम्वन्ध त कसरी हुन सक्थ्यो ।

जुनसुकै बेला हुन सक्ने हाम्रो भेट उनको घरमा या तरकारी पसलमा मात्रै सिमित रह्यो । हरेक भुमिकामा असल उनी बुहारी र पत्नी पनि असल नै भईन् र एक वर्ष पछि आमा पनि । म उनको घर जाने क्रम पनि पातलियो । सजिलै र सवैसँग संगत नगर्ने मलाई  सुरुसुरुमा निकै गाह्रो भयो । मेरो घुमघाम र सपिङ पनि निकै कम भयो । कहिले काँही सासु वा नन्दसँगै तरकारी किन्दै गरेकी भेटिन्थिन् । आएर अंगालो हालिहाल्थिन् ।

अहिले वर्षमा मुस्किलले ४/५ पटक उनको मेरो भेट हुन्छ । त्यो पनि सन्जोगले मात्रै । उनको ढाई वर्षको छोरा बाटोमा देख्छु, माया लागेर लिन खोज्छुँ,  तर उसले चिन्दैन, त्यसैले आउन मान्दैन । उनको दुईवटा फेसवुक आईडी छ तर हामी साथी छैनौँ । उनको गृहस्थी सुरु हुँदा मैले एउटा असल साथी गुमाएकी छु ।

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

हिंसा र पारिवारिक खटनको शोक छ! गरीबी र चेतनाविहिनताको रोग छ!

-ललिता साह- राजविराज नगर पालिका वडा न. ८ की निकिता यादव १७ महिना को अन्तरालमा दुईवटा

सञ्चारिका समूहको साधारणसभा सम्पन्न

-महिला खबर- सञ्चारिका समूहको २४ औं वार्षिक साधारणसभा आज काठमाडौंमा भर्चुअल रुपमा सम्पन्न भएको छ ।

ससंकटमा छोरी सन्तान

-बिशाल सुनार- दैलेख । लिङ्ग पहिचानसहितको गर्भाधान होस् वा गर्भपतन कानुनतः अपराध हो । तर पनि

सुगा

-कविता राई- आँखामा सक्कली निरीहता ओढेर बाँचिरहेछु सृष्टिभ्रम असती समयको जाँतोले किचिएर पिलिएको छातिबाट ओकलिरहेछु अप्राकृतिक लय !

‘लैङ्गिक उत्तरदायी तथा समावेशी जैविक विविधता संरक्षण’ सम्बन्धि भर्चुअल सम्मेलन सम्पन्न

-महिला खबर- “लैङ्गिक उत्तरदायी तथा समावेशी जैविक विविधता संरक्षण” सम्बन्धि भर्चुअल सम्मेलन देशभरको पच्चीस जिल्लाबाट करिब

Read more
ताजा अपडेट
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: