“मैले दोषी हुँ भन्न चाहेको थिइनँ”


प्रकाशित मिति :2017-10-19 20:22:43

मिरिएम (नाम परिवर्तन) सिएरा लियोनमा हुर्केकी थिइन् र पाठशाला कहिले गएकी थिइनन् । वयस्क भएपछि मात्र उनले पढ्न र लेख्न सिकेकी थिइन् । उनलाई घुमिरहेको बेला प्रहरीले समातेको थियो । उनले आफ्नो अपराधको बारेमा बुझिनन् र एकै चोटि कारागार पुगिन् । उनले त्यहाँ पहिलो पटक कक्षा कोठाको अनुभाव बटुलेकी थिइन् । अरुको सहायता लिएर उनले आफूले कसरी पढ्न सिकेकी थिइन् भनेर कथा लेखिन् ।

‘तपाईं दोषी हो वा निर्दोष ?’
‘के भन्नुभएको ? मैले बुझिन ।’
‘के तपाईं दोषी हुनुहुन्छ ? उत्तर दिनुहोस् ।’
‘हजूर, सर ।’

एक वर्षपछि म सियरा लियोनको महिला सुधार केन्द्रबाट छुटेको थिएँ । म किन त्यहाँ थिएँ ? किनभने  मलाई “दोषी” (guilty) शब्दको अर्थ थाहा थिएन र त्यहाँ कसैले अनुवाद पनि गरिदिएनन् ।

म ३५ वर्षीया पाँचजना बच्चाहरुको आमा हुँ र छिमेकीको घरमा लुटपात हुँदा मलाई समातिएको थियो । जब हामीलाई अदालतमा लगियो अशिक्षाको कारणले मैले गलत सफाई दिएछु ।

म कारागरमा हुँदा हप्तामा दुई पटक महिला बन्दीहरुको लागि सञ्चालन गरेको कक्षामा पढ्ने मौका पाएँ ।  म जस्तै अरु धैरै महिला बन्दीहरु अशिक्षित थिए र कहिलपनि पाठशाला गएका थिएनन् ।

केहि महिनापछि मैले कुनै कागजातहरुमा ल्याप्चे लगाउन परेन किनभने मैले मेरो नाम लेख्न सिकिसकेको थिएँ । मलाई ती कक्षाहरु साह्रै मनपर्थे  र अरु महिलाले मलाई “विद्यालयकी केटी” भनेर बोलाउँथे ।

सुधार केन्द्रबाट छुटेपछि मैले आफ्नै व्यवसाय शुरु गरेको छु र परिवारलाई हेर्छु ।

मेरो नयाँ क्षमताको कारणले अहिले म महिलाले सञ्चालन गरेको स्थानीय बजारको अध्यक्ष भएँ र आर्थिक हिसाबको लेखाजोखा व्यवस्थित राखेको छु ।

जब म बजारको कामबाटफुर्सत पाउँछु म छिमेकीको बच्चहरुलाई पढ्ने र लेख्ने विधिहरु सिकाउँछु । यी कुरा मैले कारागरमा सिकेको थिएँ । मेरो शैक्षिक प्रमाणपत्रले मासिनहरुलाई प्रमाण दिन्छ की म पढ्न, लेख्न र हिसाब गर्न सक्छु । यो मेरो सबै भन्दा गर्व गर्ने उपलब्धिहरु मध्ये एक हो । तैपनि मलाई यो कथा लेख्न सहयागी चाहिएको थियो तर मलाई थाहा छ यो कागजमा मैले तपाईंलाई जुन कुरा बताउन चाहेको थिएँ सो कुरा यसमा लेखिएको छ । यसले मलाई एक प्रकारको अभिव्यत्तिको नियन्त्रणको अनुभूति गराएको छ । यस्तो पहिले  कहिलेपनि भएन ।

सुधार केन्द्रमा मैल शिक्षाबाट बञ्चित भएको कारणले अन्याय  भोगीरहेका महिलाकोे धेरै  पृथक कथाहरु सुने । ती कथाहरुमा  कागजातमा लेखेका कुराहरु नबुझी हस्ताक्षर र  ल्याप्चे लगाएको, कोही  दोषी शब्दको अर्थ नबुझेर दोषी ठहरिएको, लघुवित्तका जटिल सम्झैताहरु नबुझेर जेल जानु परेको थुप्रै उदाहरणहरु छन् ।

कारागारमा साक्षरता कक्षा सञ्चालन भएकोले मलाई शिक्षा पाएकाहरु कति भाग्यमानी रहेछन् भन्ने महसुश भयो । मैले थाहा पाएँ पाठशाला जानवाट बञ्चित गर्नु भनेको  पूर्णरुपमा असक्षम पार्नु हो ।

मेरा  धेरै गर्व गर्ने क्षणहरु छन् जस्तै महिलाले लेख्न सकेको, सूचिमा नाम फेला पारेको, व्यवसाय गर्दा नाफा र नोक्सानको हिसाब गरेको र किताब पढेर आनन्द लिएको देख्दा उनीहरुको जीवनमा परिर्वतन भएको महसुश हुन्छ ।

विशेष गरी महिला जब एउटा कक्षाबाट पास भएर अर्को कक्षामा जाँदा प्रमाणपत्र र उपाधि पाएर रमाएको देख्दा मलाई रमाइलो लाग्छ ।

साभारः– बिबिसी

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

छोरी

-अन्शु खनाल- प्यारी छोरी जन्मनु आफैमा जित्नु हो यसमानेमा जिन्दगीको सुरुवात जित बाटै गरेकी हौ तिमीले पनि ।

थाहा थिएन

-अनिता महर्जन- थाहा थिएन आमा पराइ घरको जिवन शैली सोचेको थिएँ आफ्नै जस्तै हुन्छ कि भनेर

नारी सहास र सृजनाको स्रोत

-अञ्जना दास परियार- परोपकारी मन, भावना र कार्यले सुनौलो विश्व-इतिहास रच्न सफल मदर टेरेसा नारी तिनी ।

अधिकारीले दायर गरेको रिटमा सर्वोच्चको कारण देखाउ आदेश

-महिला खबर- ललितपुर । गोरखापत्र संस्थानको प्रधान सम्पादक नियुक्तिका विषयमा परेको रिट निवेदनमा सर्वोच्च अदालतले कारण

समाज सेवा र हाम्रो परिवेश

-हिरा दाहाल- बर्दियाकि बहिनी भात खान नपाएर देह त्याग गर्न विवश देशमा समाज सेवा गर्छु भन्न पनि लाज

Read more
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: